هنگامی که آلپاچینو با فیلم قهوه چینی به بیست و پنجمین فستیوال بین المللی فیلمتورنتو وارد شد، حضورش همگان را شگفت زده نمود.
او به اتفاق روبرت دنیرو بعنوان خدایان بازیگری شور و هیجان بزرگی در فستیوال به راه انداختند که تا آنروز بی سابقه می نمود.
متولد:۲۵ آوریل ۱۹۴۰
آلپاچینو که تنها فرزند “سالواتوره” و “رز پاچینو” بود در بیست و پنجم آوریل ۱۹۴۰ در ایتالیا بدنیا آمد و هنگامی که تنها دو سال بیشتر نداشت پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و از آن پس او با مادرش زندگی می کرد.
از همان دوران کودکی به لحاظ اینکه مادرش یک هنرپیشه بود با دنیای بازیگری آشنا شد و شخصیتش بعنوان یک بازیگر در فیلمهایی که با مادرش بازی می کرد، شکل گرفت.
او تحصیلش را از مدرسه ابتدایی بازیگری آغاز نمود و در ۱۴ سالگی وارد مدرسه عالی بازیگری شد. اما نتوانست هیجکدام از کلاسهای آکادمیک را به پایان برساند و در نهایت از آنجا اخراج گردید.
از آن پس او به شغلهای مختلفی دست زد تا توانست با سرمایه ای که از این کارها بدست آورده بود در استودیوی هنری “هربرت برکوف” ثبت نام نماید. او در آنجا زیر نظر “چارل لاتون” آموزش دید و با سعی و کوشش فراوان توانست در سال ۱۹۶۶ جایگاهی برای خود در میان بازیگران باز نماید. او بعنوان نقش مقابل “جیمز ارل جونز” در تئاتر “خزشهای صلح” اولین کار هنری خود را آغاز نمود و بعد از آن بخاطر نقش “مورفی” در “سرخپوستها برانکس را میخواهند” موفق به دریافت جایزه ویژه گردید.
او در فصل ۶۸-۶۷ بعنوان بهترین بازیگر تئاتر جامعه برادوی انتخاب شد. چند سال بعد او توانست با بازی در “ببر کراوات می زند” که ۳۹ بار به اجرا درآمد مجدداٌ توجه منتقدین و رسانه ها را بخود جلب نموده و اولین جایزه “تونی آوارد” را دریافت نماید.
در سال ۱۹۶۹ بعنوان سیاهی لشکر در اولین فیلم خود با عنوان “من ناتالی” بازی کرد و بعد از آن در سال ۱۹۷۱ در فیلم “وحشت در پارک سوزن” نقش آفرینی کرد.
در همین زمان بود که “فرانسیس فورد کاپولا” کارگردان شهیر و صاحب سبک سینمای غرب با وجود فشارهای زیادی که از جانب استودیو بر او وارد می آمد نقش “مایکل کورلئونه” را در فیلم پدر خوانده به آلپاچینو سپرد و او نیز با زیبایی هرچه تمامتر در آن فیلم نقش آفرینی کرد و توانست جایزه اسکار بعنوان بهترین بازیگر نقش دوم از آن خود کند.
آلپاچینو کار هنری خود را با نقش “سرپیکو” در قسمت دوم فیلم “پدرخوانده” و “یک بعدازظهر سگی” ادامه داد که در آْنها نیز موفق به دیافت جایزه اسکار شد.
اگر چه بخاطر انقلابهایی که در کشورش رخ داد او مجبور شد در کار خود چند سالی را توقف نماید اما مجدداٌ با آثاری همچون “صورت زخمی”، “دریای عشق” و “فرانکی و جانی” خاطرات بیاد ماندنی و قابل توجهی را در اذهان آفرید و در سال ۱۹۷۷ او مجدداٌ برنده جایزه تونی آوارد گردید.
او ترجیح می داد همیشه بعد از بازی در یک فیلم کار کوچکی را نیز روی صحنه انجام دهد. بازیهای او توانست لحظات بزرگی را در پرده سینما بوجود آورد.
در دهه ۹۰ شاهد هنرنمایی او در فیلمهایی همچون قسمت سوم “پدرخوانده“، “مخمصه” و “وکیل شیطان” بودیم که او توانست در نهایت پنجاه و هشتمین جایزه ویژه “یک عمر تلاش مستمر” را کسب نماید.
در سال ۲۰۰۲ او بهمراه “روبین ویلیامز” و “هیلاری اسوانک” در فیلم “بی خوابی” ایفای نقش نمود و حال نیز در جدیدترین کار خود در سال ۲۰۰۵ با فیلم “تاجر ونیزی” نظر تمام جشنواره های معتبر جهان را به خود جلب نموده است. او در یکی از جدیدترین مصاحبه های خود عنوان نموده که با گذشت ۶۴ سال از سن خود احساس می کنم هنوز هم کاری ماندگار برای سینمای جهان انجام نداده ام و می خواهم همچنان بدنبال بهترین نقش عمرم بگردم.
اخیراٌ “جک نیکلسون” یکی از ستاره های پرفروغ هالیوود در مصاحبه خود با مجله سینمایی” ورایتی” عنوان نمود که “فرانسیس فورد کاپولا” قبل از آلپاچینو نقش مایکل کولئونه را در در اثر با عظمت پدر خوانده به او پیشنهاد داده و او چون در آن زمان معتقد بوده که نقش یک ایتالیایی را باید یک ایتالیایی بازی نماید به پیشنهاد کاپولا پاسخ منفی داده است و بدین ترتیب یکی از بزرگترین فرصتهای زندگی هنری خود را از دست داده است. او که تا کنون دوبار موفق به دریافت جایزه پراعتبار اسکار شده است ههمچنین اعتراف نموده که آلپاچینو در فیلم پدر خوانده با بازی حیرت انگیزش واقعاٌ همان مایکل کورلئونه است و هرگز کسی نمی توانسته آنچنان قدرتمند در قالب آن نقش تاریخی ظاهر شود و بدین خاطر همیشه او را تحسین می کند.
Loading ...
Loading ...
۱۳۹۱/۰۶/۰۷ در ۱۱:۵۵
مرسی عالی بود